Een van de eerste dingen die we op school behandelden voor mijn stageblok was het Triple Layered Business Model Canvas, kortweg TLBMC. Bij Stap naar Duurzaam mocht ik dat in de praktijk toepassen op het bedrijf zelf. Eerlijk gezegd dacht ik eerst: ik vul drie templates in en ik ben klaar. In de praktijk bleek het anders.
Wat is het TLBMC ook alweer?
Het normale Business Model Canvas (Osterwalder) kijkt alleen naar het economische plaatje: hoe verdient een bedrijf geld? Joyce en Paquin hebben in 2016 daar twee lagen onder geplaatst: een sociale laag en een milieu-laag. Samen geven die drie lagen een veel completer beeld van of een bedrijf duurzaam in elkaar zit, of alleen op papier groen is.
Wat ik bij SND zag
Toen ik de milieu-laag voor SND begon in te vullen, viel me één ding op. Het bedrijf maakt zelf bijna niks duurzaams: ze geven advies en plaatsen producten. De grote milieuwinst zit dus niet bij SND, maar bij de klant. Een klant die een batterij plaatst, bespaart 15 tot 30 jaar lang energie. SND zelf verbruikt vooral wat stroom voor het kantoor en heeft CO2 van adviseurs die naar klanten rijden.
Dat klopt ook met wat ik op kantoor merk. Iedereen denkt na over duurzaamheid, maar de échte impact wordt gemaakt bij de klant thuis. Dat is wel een mooi inzicht voor mij: een bedrijf hoeft niet zelf “groen te produceren” om bij te dragen aan de energietransitie.
Wat ik er aan heb
Ik zou eerlijk gezegd nooit uit mezelf zo systematisch naar een bedrijf hebben gekeken. Maar door alles in vakken op te delen, zag ik patronen die ik anders had gemist. Bijvoorbeeld dat geld verdienen en het milieu helpen bij SND parallel lopen: hoe meer klanten ze helpen, hoe meer geld én hoe meer CO2-reductie. Dat is niet bij elk bedrijf zo. Voor mij is dit een tool die ik later, in de sportwereld, zeker nog ga gebruiken om te kijken of een merk echt duurzaam is of alleen zo doet.